برای مرد شهریوری ام

نگفتمت که نرو؟ نرو ... نفهمیدی؟!

نگفتمت که نخوان؟نخوانده رنجیدی

نگفتمت که زمین جای مستان نیست

نگفت که نخور, سرخوشانه رقصیدی

***

نگفتمت که صدای تو را فرشتگان دارند...

نگفتمت ز بخلاتی که احمقان دارند...

نگفتمت نزن سه تار و نزن به این مضراب...

نگفتمت که نمان کنارمن ,... نمان در این مرداب...

***

هزار بار سکوت کردم هزار بار خواندی

چه عاشقانه بر این ساز مضراب تازاندی

چقدر کوچک و پست بود بانوی پاییزی

ولی تو عاشقش شدی و تا آخرش ماندی

***

چه عاشقانه گرفتی دستهای مرا بر دست

منم همان پاییز که بهاری شدم سرمست

به تار موی سفیدت قسم که دوستت دارم...

من ان نیکی قبلم ... ,همان که بود و هست

***

و هیچِ هیچ بودم که آدمم کردی

یه داستان بعید... تو , باورم کردی

که کم داشت واژه برای نوشتنم ازتو...

تو بوسه بر لبم زدی و شاعرم کردی...

برای ثبت در تاریخ...